Po premierze znakomitego serialu „Kompania braci” jego główny bohater major Winters powiedział, że liczył na 80% autentyczności. Producent Tom Hanks odpowiedział mu, że w Hollywood uważa się twórców za geniuszy, jeśli osiągną 12% autentyczności, a producenci serialu celowali w 17%.

Na ekranach kin jest film F1. Wiadomo, że producenci robili co mogli, żeby zapewnić widzom wrażenie autentyczności – zdjęcia kręcono podczas weekendów Grand Prix (włącznie ze stworzeniem w padoku siedziby fikcyjnego zespołu), pomiędzy prawdziwymi kierowcami i członkami zespołów, z kamerami umieszczonymi na bolidach rzeczywiście startujących w wyścigach. Wielu kierowców przewija się na ekranie, szefowie zespołów mają nawet mówione rólki (Guenter Steiner nie, gdybyście na to właśnie liczyli), niektóre zespoły udostępniły swoje siedziby. W scenach wyścigowych czuć szybkość, cała otoczka pokazana z rozmachem…

A jednocześnie fani F1 czują się jak major Winters. Nie wiem na ile czuje to przeciętny widz netfliksowego Drive to Survive, ale fani mają do wyboru uśmiechać się z politowaniem, lub śmiać się do rozpuku. Pokazana „droga sportowa” słusznie została określona w filmie jako wymagająca cudu, a cuda, jak wiadomo, niewiele mają wspólnego z realizmem. Każdy fan może wybrać sobie moment który go najbardziej rozśmieszył, drinking game „pijemy jak zobaczymy absurd” wymagałaby bardzo mocnej głowy.

Niemniej ogląda się znakomicie. Realizm oceniam na 13%, jak będę chciał 80% to będę musiał poszukać w kinie transmisji wyścigu….